«جریان‌هــا»
FilmYar
داستانو تموم نکردم... خوابش برد.
آره!
لینا تازه رسید خونه.
آره، آره.
حتماً می‌گم بهت زنگ بزنه. مشکلی نیست.
مگه می‌شه یادم بره؟
پیلار، تو هم عجبی... نه بابا.
سلام، لینا.
سلام، اینِس.
-خوبی؟ -خیلی خوبم.
فکر نمی‌کردم ببینمت.
پدرو یه جلسه براش پیش اومد
و...
بهت هم دسترسی نداشت.
ببخشید.
خب، خوب پیش رفت؟
آره، خوب بود.
خب، من دیگه برم.
پیلار گفت بهش زنگ بزنی.
حتماً.
لینا!
تو حمومم.
الان میام.
برنده‌ی جایزه!
همه‌چی خوبه؟
دیگه به ته خط رسیدم.
سلام.
"۵٬۷۲۵ لایک"
"تو از همه بهتری!"
"تبریک!"
"خبر عالی!"
-آروم... ندو! -موهامو می‌بافی؟
سلام، سلام...
-سلام. -آروم.
سلام... آروم...
سوفی، کفش رو از تخت بردار. مامان موهاتو درست می‌کنه.
بذار ببینم.
-بیا اینجا، سوفیا. -عزیزم، دیره.
-گوشیت پایینِه. -اون چیه؟
داره شارژ می‌شه؟
-اون چیه؟ -چی؟
اون... اونجا.
-نه... وقت نیست. -خب برو بیارش، زود.
-لینا! -دو دقیقه‌ست.
-می‌دونستم کادو می‌گیره! -بیا بافتتو تموم کنیم.
باید وسایل صحنه رو نهایی کنیم.
باشه.
تو برام فرستادی؟ من...
آره، با ایردراپ.
نه، به دستم نرسید.
ببینیم.
شاید وصل نیست.
بفرما.
نظرت چیه؟
سه بعلاوه‌ی سه می‌شه چهل‌وسه.
نه، اینجا رو ببین.
سوفی، اینجا رو نگاه کن... نگاه...
ببین چی کار می‌کنم. می‌شه چند؟
یازده!
آفرین، بعدی...
-یه ... کم داریم. -سه.
عالیه، سوفی! آفرین.
مامان؟ آره.
دارم تلویزیون می‌بینم...
دارم به سوفی تکلیفاشو کمک می‌کنم.
آره، اینجاست.
اینجاست، داره کار می‌کنه.
آره، داره پیش می‌ره.
چی شده؟
چی؟
از اون نگاهت بدم میاد.
کجا رفتی تو فکر؟
فقط فکر می‌کردم.
دارم یه‌سری مشکلِ عکاسی رو حل می‌کنم.
-خسته به نظر میای. -شاید.
دست نزن! موهام کثیفه.
چرا؟
نگاه نکن!
نمی‌دونم... شاید شامپومه.
شنیدی چی گفتم؟
ترسوندم.
داشتم با تو حرف می‌زدم.
چی می‌گفتی؟
پنج‌شنبه شب یه شام دارم.
نشنیدم.
واقعاً ترسیدی؟
آره.
-آخ! آخ... -چی؟
-یواش‌تر. -ببخشید.
وقتی اون مدل گوجه‌ای می‌بندی عاشقش می‌شم.
می‌دونم.
چی شده؟ چی شده؟
بیا اینجا... بیا...
سایه‌اش خیلی زیاده.
این...
نور خیلی تنده.
فرم باید خودش مثل یه بلوک دیده شه.
با روتوش حذفش می‌کنیم...
-لینا، کارم داشتی؟ -آره.
یه جزئیات برای میکاپه.
نمی‌دونم...
تو ذهنم یه چیز دیگه بود.
-یه نگاه می‌ندازی؟ -دو دقیقه.
یه چیزِ...
یه کم شلوغ‌تر... نمی‌دونم می‌شه یا نه.
نه؟
بیشتر شبیهِ یه بازمانده.
می‌شه میکاپ رو یه‌جوری راه انداخت... بد هم نیست...
-باشه. -برای کلوزآپ.
-باشه، نگاه می‌کنم. -اوکی.
جولیا، یه دقیقه وقت داری؟
آخرین باره با اون عوضی کار می‌کنیم.
تنبلِ لعنتیه.
باشه.
دستشویی دارم. تو جمعش کن، می‌تونی؟
آره.
-فکر کردم دیگه نمیای. -اومدم.
-موهات فرق کرده؟ -گفتم یه تغییری بدم.
-سوفیا؟ -تو وانِ حمومه.
سوئیچ ماشین پیشته؟
مامانم دعوتنامه‌ها رو بهمون داد.
چه عالی.
بهت زنگ می‌زنم.
موفق باشی.
سوفیا، بیا بیرون. شامو گرم می‌کنم.
نمی‌تونم!
مامان!
سوفیا، بیا بیرون. می‌رم لباس خوابتو بیارم.
مامان، میای اینجا؟
مامان، کمکم کن!
سوفی...
لباس خوابتو می‌ذارم بیرون.
خودم حموم کردم... چون نیومدی.
مامانِ زویی خودش غذا می‌پزه.
چی می‌پزه؟
نمی‌دونم.
از اون کترینگیا نیست.
اینم از کترینگه؟
آره... اینو کترینگ آورده.
مامانِ زویی کار می‌کنه؟
تو کار می‌کنی.
مامانِ تو غذا می‌پخت؟
-مامانِ من؟ -آره.
می‌خوام بدونم.
آره... می‌پخت.
چی درست می‌کرد؟
درست می‌کرد...
بذار ببینم.
بیسکویت... شورتی‌بِرِد... کلوچه...
گاهی هم شکلاتی‌شون می‌کرد.
-شنیتسل هم؟ -آره، شنیتسل هم.
با پوره؟
شنیتسل با پوره... شنیتسل با سالاد...
-با سیب‌زمینی سرخ‌کرده. -به‌به!
چی کار می‌کنی؟
خوابم نمی‌بره... می‌رم دفتر.
بخواب... هنوز خیلی زوده.
آمالیا!
کیه؟
منم... لینا.
کاتا... کاتالینا.
صبر کن.
بیا تو... مواظب سرت!
از کجا فهمیدی اینجام؟
دیروز موقع بستنِ مغازه دیدم موندی تو.
آفرین کارآگاه!
خونه گاز قطع شده.
الان میام.
خب...
اینجا چی کار می‌کنی؟
چی می‌خوای؟
مامانت کجاست؟
فوت کرد.
متأسفم...
اولین مشتریم ساعت هشت میاد.
تو چی می‌خوای؟
من باید برم...
کاتا، وایسا!
خر نشو.
موهات چی به سرش اومده؟
-درد داره؟ -آره.
وقتی می‌خارونمش... بدجورم می‌خاره.
آخرین بار کی شستیش؟
از سوئیس تا حالا، نه.
تازه رفته بودم.
یه جایزه گرفتم.
کلی دست زدن.
هیچ‌کسو نمی‌شناختم.
زدم بیرون.
افتادم به قدم‌زدن.
تو کوچه‌پس‌کوچه‌ها گم شدم،
تو لابه‌لاها.
ول چرخیدم...
تا جایی که نفهمیدم کجام...
دور از همه‌چی،
دور از خودم.
یه چیزی هلَم می‌داد سمتِ اون زمانِ معلق.
یه چیزی می‌کشوندم.
افتادم تو آب.
گذاشتم آب منو با خودش ببره.
یه حسِ سبک شدن داشتم.
مثل بچگیامون که همه‌چی بازی بود.
نمی‌فهمم... کجا بودی؟
تو آب.
افتادم تو آب.
تاریک بود، ولی حسِ خوبی داشت.
تا وقتی صورتِ دخترم، سوفیا رو دیدم.
اون‌وقت خواستم بیام بیرون.
ولی گیر افتاده بودم.
جریان خیلی قوی بود.
حس می‌کردم دارم می‌میرم.
ولی انگار نه.
دکتر رفتی؟
ول کن دیگه.
خودش خوب می‌شه.
باشه.
فکر کنم اون شوهرِ همه‌چی‌دانِ تو، هیچ چی نمی‌دونه.
می‌تونی کمکم کنی؟
من ماریل‌ام.
با آمالیا کار می‌کنم.
چند دقیقه بی‌حرکت دراز بکش.
بعدش می‌تونی یواش بلند شی.
لباسات رو صندلیه.
-چقدر باید بدم؟ -نه... هیچی.
-چاو. -چاو.
صبر کن، بیا اینجا.
شامپوی خشک اینجاست.
خوبه دونستم.
بهت زنگ می‌زنم.
-چاو. -چاو.
بیا تو.
سلام.
عجیبه اینجا می‌بینمت.
سوفیا تو کلاسه، منم زودتر تموم کردم، گفتم یه سر بزنم.
یه دقیقه بده اینو تموم کنم.
بعدش کامل مالِ توام.
همش زنگ می‌زدم بهت.
کل روز خودمو اینجا حبس کرده بودم.
گوشیمو نگاه نکردم.
اون واسه چی بود؟
فعلاً... ایده.
صبحم بهت زنگ زدم.
پیشِ آمالیا بودم.
یادت هست آمالیا؟
نه... کدوم آمالیا؟
آمالیا، دوستمه.
برای چی؟
یه حسِ الکی بود.
نه، منظورم آمالیاست.
نمی‌دونم... دلم خواست ببینمش.
سالنِ مامانش رو گرفته دستش.
-همون‌جا دیدیش؟ -آره.
یه درمانِ مو برام انجام داد.
تا وقتی شونه نکنه یا کوتاه نکنه...
آرایشگاهه... خدمات زیبایی هم داره.
بسته نمی‌شه.
نگران نباش... بذار ببینم...
اول ببینیم این رنگ بهت میاد یا نه،
مدلش...
بسته می‌شه، ولی نمی‌خوام زورش کنم...
چرا یه نو نمی‌خری مامان‌بزرگ؟
امسال یه کم حوصله ندارم.
می‌رم دنبال اینس و پدرو.
ببینیم.
از هر طرف یه سانت می‌تونیم اضافه کنیم.
اینستاگرامت چیه؟
استودیو لینا کمپبل
-بیا تنظیمش کنیم... -پیداش نمی‌کنم.
-با P؟ -M و P.
یقه...
کمپبل فامیلِ شوهرت نیست؟
شاید بهتره اینو یه‌کم ببندیم.
-یه کاورِ لباس برام بیار. -باشه.
"هیچ‌کس خودشو نمی‌شناسه"
یه لباس داریم... جسورترین تکه‌ست،
نقطه‌ی شروعِ کمپینه.
بعدش بیشتر می‌ره سمتِ بیسیک‌ها،
که امضای کالکشن رو می‌سازن.
سوفیا!
صداتو کم کن!
ببخشید.
یه کم خجالت می‌کشم.
-حس می‌کنم تکراریه. -نه بابا.
هیچ چی «اصلِ اصل» نیست.
مهم اون نگاهی‌ه که تو میاری.
حسِ رمانتیک، هویتِ برند رو می‌سازه.
همه‌ی کمپین‌های قبلی
همین کلیشه‌ها رو داشتن:
آسمون... قلب... زنجیر...
یه کم درباره‌ی نقاش‌های اون دوره سرچ کردم.
پیشارافائلی‌ها شاید جدید نباشن،
ولی «شناخته‌شده» همیشه می‌فروشه.
یه چیزی هست...
این فرمِ زنانه...
جذابیت... عنصرهای طبیعت...
می‌شه به لباس یه گل نسبت بدیم؟
هنوز
نمی‌دونم چطوری، ولی
خوشم اومد.
هنوز نمی‌دونم چطوری بیارمش تو کار، ولی...
خوشم اومد.
زيرنويس از مهدي shine021
-سلام. -سلام.
ما تموم کردیم.
-بابایی! -سلام عشقِ من!
چه بوسِ قشنگی... خوبی؟
حالت چطوره؟
-سلام. -سلام.
سلام، جولیا.
یه کم دیگه روش کار می‌کنم، بعد می‌فرستمش برات.
داشتم فکر می‌کردم...
به نظرت «حرکتِ رمانتیک» یعنی چی؟
من براش یه جور سبکِ بودن می‌بینم،
یه آرزوی عمیق...
که ناچار با ناامیدی قاطی می‌شه.
و دقیقاً تو همین خلأه که حرکت‌های رمانتیک شکل می‌گیره.
نمی‌دونم واقعین یا نه...
یا فقط یه ترفندن برای پُر کردنِ خالی.
شاید درست نمی‌گم...
نه، ولی خوشم اومد.
حالا این اثر رو ببینیم.
سال ۱۸۴۲.
اثرِ خِنارو پِرِز وییاامیله.
اسمش هست انفجارِ لوکوموتیو.
نزدیک‌تر بیا.
ببین چطوری حس‌وحالِ رمانتیک رو منتقل می‌کنه.
همون چیزی که درباره‌ش حرف می‌زدیم.
خرابی و زخم‌های بعدِ حادثه رو نشون می‌ده.
به ضربه‌قلم‌های زنده و رها نگاه کن.
این‌که خبری از صورت و بدن نیست.
کمرش چطوره؟
یکم تنگه، ولی...
تا شبِ گالا یه کیلو کم می‌کنم دیگه...
می‌تونیم دورِ باسن یه سانت اضافه کنیم.
بعد با یه کرستِ خوب،
خطِ کار بی‌نقص می‌شه.
یه دقیقه دیگه تمومه.
ببخشید خانم.
نمی‌خوام خوابت ببره.
می‌خوایم درباره‌ی این رفتارِ عجیب‌وغریبت حرف بزنیم؟
انگار اصلاً برنگشتی.
چرا... برگشتم.
باشه.
تا ده می‌شمرم.
یک.
دو.
سه.
چهار.
پنج.
شش.
هفت.
هشت.
نه.
کاتا...
پاشو دیگه...
هی!
کاتا...
کاتا... پاشو!
کاتا...
بجنب!
کاتا... این کارو با من نکن.
بیا دیگه!
بیدار شو... پاشو!
کاتا، لعنتی!
کاتا... بیا!
بیا!
الو پدرو... آمالیام.
آره، پیشِ کاتام.
پیشِ لینا.
غش کرده.
تو آمبولانسم... داریم می‌ریم بیمارستان.
باشه... اونجا می‌بینمت.
همه‌ی پیشرفت‌هامو اینجا نوشتم.
این هفته تونستم دو دقیقه
خودم با آب ارتباط نگه دارم.
خوبه. راجع بهش حرف بزنیم.
یکی از اون لحظه‌ها رو تعریف کن
که مدتِ طولانی‌تری با آب در تماس بودی.
چطور آماده می‌شی؟ هر مرحله چی می‌شه؟
الان؟ همین‌طوری؟
آره، اگه بتونی.
خب... من...
با دخترمم،
داریم تلویزیون می‌بینیم.
بی‌قرارم چون...
تلویزیون دوست ندارم... حوصله‌م سر می‌ره.
ولی می‌بینم اون تمرکز کرده، پس...
از فرصت استفاده می‌کنم... مزاحمم نمی‌شه.
شیرِ آب رو باز می‌کنم.
فقط یه کم... واسه صداش.
اگه صداش زیاد باشه چی؟
برام می‌شه یه جریان...
که می‌تونه منو با خودش ببره.
مثل دوش... برای همین زیاد بازش نمی‌کنم.
وقتی بازه، نگاهش نمی‌کنم.
بعد وایمیستم
و حوله‌تن‌پوش می‌پوشم.
جزئیه، ولی...
یه کم کف می‌زنم.
ذره‌ذره می‌شورم و خشک می‌کنم.
مسخره‌ست، ولی حوله‌تن‌پوش بهم یه حس می‌ده...
انگار یکی داره نوازشم می‌کنه.
بعدش...
تایمر می‌ذارم.
بعد دستمو می‌زنم تو آب.
اون سخت‌ترین بخششه.
اون لحظه به چی فکر می‌کنی؟
تصویرِ بارون.
-تصویرِ واقعیت مجازی؟ -آره.
آره... بارون منو وصل می‌کنه به یه چیزِ دور.
دور تو زمان؟
نه، نه... دورِ...
آسمون...
دنیا... کیهان.
می‌گی فکرت می‌ره سمت دنیا و کیهان.
خودت رو اونجا هم می‌بینی؟
آره.
چه شکلی می‌بینی خودتو؟
نمی‌دونم... دقیق نیست.
فکر کنم دارم تلاش می‌کنم که...
ببخشید.
این‌قدر گذرا حس نکنم.
مثل بقیه دیگه، نه؟
این‌قدر مطمئن نباش... مطمئن نباش.
فکر کردم کسی خونه نیست.
-سلام اینس. -سلام.
خوبی؟
یه چندتا غذای سالم آوردم.
سهمِ کوچیکِ من.
-لازم نیست. -چرا...
-نه، ممنون. -لازمه.
شما بد غذا می‌خورین.
باید سالم بخورین،
با این وضعِ روحی‌تون.
بگیرین... سنگینه.
بگیر دیگه!
یه بوس...
من دیگه می‌رم.
حیف که نمیای گالا.
فعلاً.
می‌گی چرا عصبانی‌ای؟
مامانت غذا آورد،
می‌گه ما درست‌وحسابی غذا نمی‌خوریم... جدی؟
آها... واسه همینه.
یه قیافه‌ی راضی داره...
از بالا به پایین.
تحقیر شدم.
من این‌طور فکر نمی‌کنم.
نگرانته... نگرانِ منم هست.
نگرانِ سوفیاست.
نمی‌دونم چرا بهش گفتی.
سوفیا...
کاملاً خوبه.
می‌خوای باهات بیام گالا؟
می‌خوام دیگه تظاهر نکنیم همه‌چی خوبه.
می‌ترسم.
بابا!
بابا، بیا اینجا!
می‌رم یکی از این غذای کوفتی‌ها رو گرم کنم.
سوفی!
خبر خوب... بابات تو راهه.
الو؟
اِ...
ببخشید... نمی‌دونم...
فکر کردم تو داری میاریش.
بی‌صدا بود... حواسم جای دیگه بود.
آره آره، مشکلی نیست.
نه، منظورم اینه پایین منتظرت می‌مونم.
باشه.
چاو.
بیا... یه‌کم بازی کن.
الان کارم تموم می‌شه.
سوفیا!
مامان!
سوفیا!
این‌جوری نمی‌تونی بری،
-بدون این‌که بهم بگی. -مامان، خیلی بلنده!
آره، هست.
مامان، نگاه کن.
جولیا رو می‌بینم.
از این همه دور؟ می‌بینیش؟
آره... خیلی کوچیکه.
داره چی کار می‌کنه؟
داره راه می‌ره...
و دستشه یه...
کیف...
جوراب نارنجی پوشیده، کتونی هم پاشه.
سلام،
زيرنويس از مهدي shine021
می‌خوام سفارشِ بیرون‌بَر بدم.
وانیلی.
کشمش‌رام.
استراچاتلا.
"نیکو - همسایه"
"بستنی سفارش دادم. میای بالا؟"
"الان؟"
«رکود با اشتیاق»
باورت می‌شه؟
عجیبه واقعاً.
-شراب می‌خوری؟ -نه.
مامان، خوبی؟
کیه؟
منم... کاتالینا.
می‌شه از پشت بیای؟
خودت بیا تو.
کاتالینا.
سلام.
چه سورپرایزی!
سلام مامان.
-می‌مونی یه کم؟ -آره.
پس...
کفشاتو دربیار.
بعدم تو آشپزخونه دستاتو بشور.
من یه...
ضدعفونی‌کننده دارم، با همون می‌زنم.
باشه.
خیلی خب.
-اینجا منتظرم بمون، باشه؟ -باشه.
فکر کنم سایزِ پات که عوض نشده.
لیموئیه... دیروز درستشون کردم.
مرسی.
این ساعتِ روز همیشه یه استراحت می‌کنم.
خیلی خوشمزه‌ست.
من یه دختر دارم.
پنج‌ساله‌ست.
اسمش سوفیاست.
پنج ساله؟
عکسشو می‌خوای ببینی؟
آره... آره، حتماً.
ببین.
چقدر قشنگه.
الان پیشِ کیه؟
مدرسه‌ست.
تو هم بچگی خیلی خوشگل بودی.
همه می‌گفتن عروسکی‌ای.
سوفیا شیطون‌تره،
بیشتر شبیه پدروئه.
ببین.
اینجا با اونه.
پدرو.
از کلینیک آوردتم خونه.
یه چیزایی یادمه...
با اون همه قرصی که می‌خوردم.
پدرو خیلی مهربون بود.
نگاهت عوض نشده.
همیشه یه‌کم ناآرومم می‌کنه.
بله؟
-سلام نادیا. -لوسیو؟
نوه‌ی دنیل... یادت هست؟
فاکتورای تسویه‌شده و سفارشِ مارو رو آوردم.
-مرسی لوسیو. همون بیرون بذارشون. -باشه.
دخترم اومده پیشم، اون میاره تو.
باشه... پس جمعه میام.
-باشه، مرسی. -قربونت. خداحافظ.
کاتا.
چی؟
میاریشون تو؟
آره... کیسه‌ها رو؟
آره، بیرونن.
من می‌رم اتاقم.
نمی‌دونم چرا این کارو کردم...
ولش کن.
ولش کن، خودم انجام می‌دم.
می‌رم یه چیزی درست کنم.
یه کم دیگه می‌رم.
می‌شه دست نزنی لطفاً؟
مواظب باش چراغ رو نندازی.
قشنگه.
سلام.
کارلوس.
خوبی؟ مرسی اومدی.
خوبی؟
از دیدن کوئودو شوکه شدم.
دیدمش، ولی سلام نکردم.
چند روزه اینجاست.
آره، می‌دونم.
یه روز نزدیکا ناهار می‌خوریم، اگه خواستی تو هم بیا...
پدرو... فرانکو.
خوشوقتم. فرانکو.
-خوشوقتم. بالاخره. -بالاخره.
عروسم.
زنم... لینا.
مرسی بابت دعوت.
لینا... عروسِ درخشانِ من...
ممنون.
-خوشحالم اینجام. -مرسی که اومدی.
چی شده؟
خوبی؟
نمی‌دونم.
نگران نباش... اگه لازم شه می‌رم.
بریم یه هوایی بخوریم؟
نه... همین‌جا می‌مونم با مامانت و پیلار. واقعاً.
-آره؟ -آره.
یه ثانیه.
-مطمئنی؟ -مطمئنم.
نگران نباش.
بله؟
-سخنرانی‌ها رو شروع کنیم؟ -الان میام.
-پیشِ مامانم می‌مونی؟ -آره.
می‌ذارمت، باید برم رو سن.
-موفق باشی! -بعداً می‌بینمت.
-مرسی، تو هم موفق باشی. -مرسی.
...برای اتاق جدیدِ تصویربرداریِ بیمارستانِ کودکان.
و امسال به‌خصوص، به لطفِ یه همکاریِ راهبردی...
مامان...
ولم کن! ولم کن سوفیا!
کیفو ول کن! بسه دیگه!
ولش کن! بسه... بسه!
بس کن، سوفیا!
کیفو ول کن!
کیفو ول کن، برو بخواب!
-مامان! -برو بخواب، عزیزم.
-برو بخواب! -بذار با تو بیام!
بسه! بسه!
-ولم کن، خواهش می‌کنم! -نه!
نمی‌خوام!
زيرنويس از مهدي shine021
تموم شد... تموم شد.
ببخشید.
دوستت دارم مامان!
منم دوستت دارم. منو می‌بخشی؟
-چی شده؟ -همه‌چی خوبه.
می‌تونید برید.
می‌خوای چی کار کنی؟
زيرنويس از مهدي shine021
برگشتم.